RECENSIE BELEUVENISSEN
De paus uit Roma: Jokke, Glints en The Subs zorgen voor feestje van het jaar op Beleuvenissen
![Net als vorige week was de programmatie een schot in de roos.](https://image.veto.be/344249.webp?imageId=344249&width=960&height=548&format=jpg)
Wie had gedacht dat de paus dit weekend al zijn intrede zou doen in Leuven? Met The Pope of Dope zetten The Subs de kers op de taart van een onvergetelijke concertavond in Leuven, die al niet meer fout kon aflopen na een cursus filosofie van Jokke en een knalprestatie van Glints.
Vergeet de wei van Werchter of Dreamville in Peer. Gisteren was de Oude Markt opnieuw thé place to be voor wie graag een danspasje zet tijdens de laatste avond van Beleuvenissen. Net als vorige week was de programmatie een schot in de roos.
Glints: internationaal aanvoelende apotheose
Gratis festivals zijn altijd een dubbeltje op zijn kant. Vaak dagen er wel veel mensen op, maar slaan ze liever een babbeltje dan zich te laten meeslepen door de performance van de artiest. Bij Jokke werd de sfeer daardoor iets té gemoedelijk, Glints maakte er korte metten mee.
Met een kwartiertje vertraging vuurde de Antwerpenaar vanaf het eerste nummer zijn knetterende beats op de Oude Markt af. Zijn concert kon dan ook samengevat worden als een langgerekte opbouw naar een absolute apotheose, die het publiek kreeg in Roma.
![Glints ging op de Beleuvenissen meer dan ooit <span data-lab-italic="italic" class="italic m-italic">all in</span>.](https://image.veto.be/344255.webp?imageId=344255&x=0.00&y=2.53&cropw=100.00&croph=97.47&width=960&height=634&format=jpg)
De acts op Beleuvenissen durven al eens wat braaf of gezapig aan te voelen. Maar daar had je bij Jan Maarschalk Lemmens allerminst last van. Al vanaf opener All In waren we er steeds meer van onder de indruk hoe goed zijn show in elkaar stak. Zo zorgden de drie blazers niet alleen voor extra cachet bij de meeste nummers, maar hadden de mannen ook gevoel voor dramaturgie.
Van een danspasje hier en daar, tot het prachtige beeld waarbij de drie blazers zich rond Glints verzamelden, terwijl die op een verhoogje stond, en ook nog eens mythisch werd belicht, én verblind. Glints ging meer dan ooit all in. Dat Britse accent blijft overigens ver-ru-kkelijk.
Het hielp dan natuurlijk ook niet dat haast élk nummer erop was – vooral Fear, Blank en (Not A) Housewife, de geniale Daan-remix, zorgden voor een gevaarlijke maar opwindende chemische reactie bij het publiek. In All Blue Hair bracht Lemmens een ode aan zijn Leuvense lief, dat door het publiek – alsof ze net een Olympische medaille had gewonnen – naar voren werd gestuwd. Een romantisch momentje volgde, wij hapten naar adem.
Het cheesy kantje van Glints kwam zo naar voren, eentje dat ook nog eens geïllustreerd werd in So Sorry, met de bevallige Blu Samu. Momenten die welkom waren in een set die veel van onze conditie vroeg, wat we natuurlijk alleen maar als iets positief beschouwen. Memorabel optreden.